En lengadocian

La poesia, aquò's lo pan dels paures (Serge Pey).

dimarts, 19 de maig del 2026

dilluns, 18 de maig del 2026

SÒMI

        Lo mond dau pantais es mai grand que n’autres. O puslèu, nos fa veire de n’autres l’espandi que sabèm pas. E que çò que sabèm pas veire dins la vida de cada jorn, el lo sap veire. I sap rendre son auçada, sos rebats e subretot sa signifiança. Tot çò qu’es detràs. Detràs de la vida assucanta ont tròp d’imatges e de bruchs esbevon la vertat de las causas e la riquessa que rescondon. Los rebats dau solelh sus la mar rescondon la fonsor e la vida escura que s’i amaga. Aime la nuòch que nos torna d’uòlhs e d’ausidors per melhor veire e melhor entendre. Es de bon anar a l’escòla dau sòmi. Sens se tròp mainar de i anar querre de racional coma aqueles que dins los musèus an mai d’uòlhs dins la guida que suls tablèus. E que pòdon afortir qu’an “fach” lo musèu, mas non pas que l’an vist.
Max Roqueta, L’érba dau sòmis.

Arquius del blòg