Ploviá a ferrats aquel jorn, e un sompet s'èra format davant la tavèrna del vilatge. Un vièlh èra aquí, jos la pluèja, amb una cana e una ficèla pendolanta al dessús del sompet. Un torista, tocat per çò que vesiá, s’acerquèt e li demandèt çò que fasiá aquí, jos aquela pluèja.
"Ensagi de pescar" respondèt lo vièlh, tot simplament.
"Mas anatz èsser trempa coma una sopa ! "
Paure bogre, pensèt lo torista, e convidèt tanlèu lo vièlh a l'acompanhar dins la tavèrna per se secar e préner quicòm a beure. Mentre que bevián a pichons glòps, lo brave torista, per engatjar la convèrsa, li demandèt :
« Fin finala, quant n'avètz agantat ? »
« Sètz l'ochen dempuèi aqueste matin » respondèt lo vièlh, amb un bèl risolet...
E mercé Théa pel mandadís.
