Dins aqueles moments, un engèni auratjós e poderós coma lo de Dante, va escriure amb sas lagremas, amb sa bila, amb sos nèrvis, un poèma terrible, un drama tot plen de torturas e de gemècs. Cal èsser trempat coma aquela arma de fèrre e de fuòc, per arrestar son imaginacion sus las orrors d'un infèrn simbolic, quand ten jols uèlhs lo dolorós purgatòri de la desolacion sus la tèrra.
A l'ora d'ara, mai feble e mai sensible, l'artista, qu'es pas que lo rebat e lo resson d'una generacion pro parièra, sentís lo besonh imperiós de desviar la vista e de divertir l'imaginacion, en se reportant cap a un ideal de calma, d'innocéncia e de sòmi. Es son infirmitat qu'o fa agir atal, mas ne deu rogir pas, perque es tanben son dever. Dins lo temps ont lo mal ven de çò que los òmes se mesconeisson e se detèstan, la mission de l'artista es de celebrar la doçor, la fisança, l'amistat, e de rampelar atal als òmes durs o malcorats, que las costumas puras, los sentiments tendres e l'equitat primitiva son, o pòdon èsser, encara d'aquel monde. Las allusions dirèctas als malaürs presents, la crida a las passions que fermentan, es pas aquí lo camin del salvament : val mai una cançon doça, un son de calamèla rustica, un conte per endormir los mainatges sens esglasi e sens patiment, que l'espectacle del mal real afortit e embrunit encara per las colors de la ficcion.
Tirat e revirat de G. Sand, La petite fadette, Prefaci.
