SÒMI

        Lo mond dau pantais es mai grand que n’autres. O puslèu, nos fa veire de n’autres l’espandi que sabèm pas. E que çò que sabèm pas veire dins la vida de cada jorn, el lo sap veire. I sap rendre son auçada, sos rebats e subretot sa signifiança. Tot çò qu’es detràs. Detràs de la vida assucanta ont tròp d’imatges e de bruchs esbevon la vertat de las causas e la riquessa que rescondon. Los rebats dau solelh sus la mar rescondon la fonsor e la vida escura que s’i amaga. Aime la nuòch que nos torna d’uòlhs e d’ausidors per melhor veire e melhor entendre. Es de bon anar a l’escòla dau sòmi. Sens se tròp mainar de i anar querre de racional coma aqueles que dins los musèus an mai d’uòlhs dins la guida que suls tablèus. E que pòdon afortir qu’an “fach” lo musèu, mas non pas que l’an vist.
Max Roqueta, L’érba dau sòmis.