BONNETS ROUGES
Aurai pas qu’un mot, sénhers
patrons : una granda capelada.
Aquò’s bèl, aquò’s fabulós :
capitar a far entendre « bota per barral » als salariats bretons.
E coma a Guiclan faire aplaudir la
demolicion d’un portic d’eco-taxa al nom de la defensa de l’emplec, es
extrordinari, un pauc maquiavelic benlèu, mas grandaràs. Òsca als patrons locals
e al MEDEF nacional, e tanben a sos representants de la dreta extrèma e de
l’UMP, mascarats pel còp en aparaires de la classa obrièra, segur o caliá
gausar, mas coma disiá Audiart : « Les cons ça ose tout ».
Aquels braves salariats venguts caumaires
que se passejan jos l’uèlh trufandièr de sos patrons licenciaires, lo
cap cargat de la meteissa boneta roja, aquò auriá pogut èsser esmovent s’èra
pas tan triste.
Meteissa boneta roja, mas aquí
encara, se podiá veire la diferéncia entre lo salariat licenciat e lo patron
licenciaire, que la boneta del patron portava encara lo riban, marca del present
del patron d’Armor Luxe, boneta porgida a gratis, mentre que la boneta del
salariat portava encara l’etiqueta penjanta del prètz pagat (entre 5 e 12
euros).
E òc, totes amassa per desrabar los
portics d’eco-taxa, mas per çò qu’es de l’emplec, aquò’s coma per la boneta, i
a lo prètz de la neciesa.
