Aicí una pintura de Nabil Anani
divendres, 7 de juliol del 2023
APARTHEID
Carnage à Jénine : 10 palestiniens assassinés et plus de 100 blessé.e.s le 9 juin 2023 (Agence Média Palestine).
Malgrat aquò, los artistas palestinians contunhan lor òbra (cossí fan ?).
Aicí una pintura de Nabil Anani
Aicí una pintura de Nabil Anani
dimarts, 4 de juliol del 2023
diumenge, 2 de juliol del 2023
PER PASSAR L'ESTIU
Un ramelet de Novèlas causidas, tiradas de Novelle per un anno de Luigi Pirandello ven d’espelir a las Edicions E...rau.
Lo libre se pòt comandar a l’IEO 34 en seguissent lo ligam :
htpps://www.ieo-erau.com
o en çò del traductor :
Miquèl Pédussaud
44 rue de la traverse
31830 Plaisance-du-Touch
mpedussaud@orange.fr
dissabte, 1 de juliol del 2023
divendres, 30 de juny del 2023
dimecres, 28 de juny del 2023
dimarts, 27 de juny del 2023
dilluns, 26 de juny del 2023
diumenge, 25 de juny del 2023
JORNALET
Es aquò que se sona : Liura circulacion dels òmes e de las idèas ?
divendres, 23 de juny del 2023
dijous, 22 de juny del 2023
diumenge, 18 de juny del 2023
NÒSTRE SÉNHER S'ES ARRESTAT A EBOLI (CARLO LEVI)
Aquí una traduccion d'un tròç de l'òbra de Carlo Levi, autor italian
(1902 - 1975).
Se jogava Lo lum jol boissèl de Gabriele d’Annunzio. Naturalament esperavi pas que languiment d’aquel drama comol de retorica, jogat per d’actors novicis, mas l’espèra èra benlèu de presar un pauc la distraccion e la novetat de la serada. Fin finala, las causas anèron diferentament. Aquelas dònas divinas, dels grands uèlhs vuèges e dels gèstes plens d’una passion calhada e immobila, coma las estatuas, jogavan meravilhosament. E, sus l’empont larg de quatre passes, semblavan gigantas. Tota la retorica, lo paraulatge, lo vuèg ufanós de la tragedia s’avalissiá e demorava çò qu’auriá degut èsser, e o èra pas, l’òbra de d’Annunzio, una istòria canina de passions immobilas, dins lo monde fòra del temps de la tèrra. Pel primièr còp, una òbra del poeta me semblava bèla, despolhada de tot estetisme. Me mainèri subte qu’aquela mena de purificacion, mai que de las comedianas, veniá del public. Los paisans participavan a l’istòria amb un interés fòrça viu. Los paises, los rius, las montanhas que se ne parlava èran pas luènh d’aicí.
Atal las sabián, èran tèrras conegudas e, al ausir d’aqueles noms, mandavan d’exclamacions de consentiment.
Las trèvas e los diables que passavan dins la tragedia e que s’ausissián darrièr las istòrias, èran las quitas trèvas e los quites diables que demoravan dins aquelas caunas e dins aquela argela. Tot veniá natural, tornat pel public a son vertadièr ambient qu’es lo monde claus, desesperat e sens expression dels paisans. Aquesta serada, despolhada la tragedia pels actors e pel public de tot dannunzierisme, demorava pas qu’un contengut rufe e elementari que los paisans sentissián èsser lor. Èra una illusion mas mostrava la vertat. D’Annunzio èra lor, mas èra un òme de letras e podiá pas que los traïr. Èra partit d’aicí, d’un monde sens expression e aviá volgut lo subrecargar del vestit treslusent de la poesia d’uèi qu’es tota expressivitat, sensualitat, sens del temps. Aviá doncas demesit aquel monde a un bèl instrument retoric, aquela poesia a un formalisme linguistic vuèg. La sua temptativa podiá pas èsser qu’una traïson e un fracàs. D’aquel maridatge ibrid podiá pas nàisser qu’una faramauca. Las comedianas sicilianas e los paisans de Grassano aviá fait espontanèament repè : avián tirat aquel vestit fals e avián tornarmai descobèrt a lor biais lo nogalh del país. E d’aquò n’èran emocionats e estrambordats. Los dos mondes marridament mesclats dins lo vuèg estetisant, se tornavan desseparar, ja que tot contacte entre eles èra impossible e jos aquela èrsa de mots inutils, tornavan aparéisser pels paisans la Mòrt vertadièra e la Destinada.
(1902 - 1975).
Se jogava Lo lum jol boissèl de Gabriele d’Annunzio. Naturalament esperavi pas que languiment d’aquel drama comol de retorica, jogat per d’actors novicis, mas l’espèra èra benlèu de presar un pauc la distraccion e la novetat de la serada. Fin finala, las causas anèron diferentament. Aquelas dònas divinas, dels grands uèlhs vuèges e dels gèstes plens d’una passion calhada e immobila, coma las estatuas, jogavan meravilhosament. E, sus l’empont larg de quatre passes, semblavan gigantas. Tota la retorica, lo paraulatge, lo vuèg ufanós de la tragedia s’avalissiá e demorava çò qu’auriá degut èsser, e o èra pas, l’òbra de d’Annunzio, una istòria canina de passions immobilas, dins lo monde fòra del temps de la tèrra. Pel primièr còp, una òbra del poeta me semblava bèla, despolhada de tot estetisme. Me mainèri subte qu’aquela mena de purificacion, mai que de las comedianas, veniá del public. Los paisans participavan a l’istòria amb un interés fòrça viu. Los paises, los rius, las montanhas que se ne parlava èran pas luènh d’aicí.
Atal las sabián, èran tèrras conegudas e, al ausir d’aqueles noms, mandavan d’exclamacions de consentiment.
Las trèvas e los diables que passavan dins la tragedia e que s’ausissián darrièr las istòrias, èran las quitas trèvas e los quites diables que demoravan dins aquelas caunas e dins aquela argela. Tot veniá natural, tornat pel public a son vertadièr ambient qu’es lo monde claus, desesperat e sens expression dels paisans. Aquesta serada, despolhada la tragedia pels actors e pel public de tot dannunzierisme, demorava pas qu’un contengut rufe e elementari que los paisans sentissián èsser lor. Èra una illusion mas mostrava la vertat. D’Annunzio èra lor, mas èra un òme de letras e podiá pas que los traïr. Èra partit d’aicí, d’un monde sens expression e aviá volgut lo subrecargar del vestit treslusent de la poesia d’uèi qu’es tota expressivitat, sensualitat, sens del temps. Aviá doncas demesit aquel monde a un bèl instrument retoric, aquela poesia a un formalisme linguistic vuèg. La sua temptativa podiá pas èsser qu’una traïson e un fracàs. D’aquel maridatge ibrid podiá pas nàisser qu’una faramauca. Las comedianas sicilianas e los paisans de Grassano aviá fait espontanèament repè : avián tirat aquel vestit fals e avián tornarmai descobèrt a lor biais lo nogalh del país. E d’aquò n’èran emocionats e estrambordats. Los dos mondes marridament mesclats dins lo vuèg estetisant, se tornavan desseparar, ja que tot contacte entre eles èra impossible e jos aquela èrsa de mots inutils, tornavan aparéisser pels paisans la Mòrt vertadièra e la Destinada.
Subscriure's a:
Comentaris (Atom)