Pablo ensajava de caçar de son cap los imatges d'exòde que li tornavan dempuèi qu'avián començat aquela velhada interminabla. Tornava veire la frontièra, las femnas, los dròlles. La fam. Los nafrats. E los mòrts. De mòrts qu'estropavan dins de cobèrtas e que demoravan aquí, estirats sul bòrd de la rota. De mòrts mitat nuds, lo cap dins la fanga dels valats. De mòrts dessecats, confles, e d'autres que semblavan prèstes a se levar per tornar partir. E puèi d'autres encara que contunhavan a caminar, se penjant als vius. Aqueles, avián vertadièrament de caras de mòrts, amb simplament los dos ponches dels uèlhs que vivián encara intensament. Mas, al moment que lors uèlhs se clucavan, sufisiá de los estirar sul bòrd del camin per compréner qu'èran mòrts dempuèi longtemps. Aqueles, la guèrra los aviá pas tuats en los trucant : los aviá roganhats, usats, voidats lentament.
(Tirat e revirat de Bernard Clavel,
L’Espagnol)
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada
Comentari