LO SÒMI

L’autre ser, m’èri legit un polit conte per mainatge, sabètz un conte ont tot es possible, mercé las fadas.
Dins la nuèit, somièri qu’èri vengut una mosca e qu’èri montat a París, veire “ont lo diable fa fuòc” coma se ditz. Es a dire a l’Ostal de la Ràdio e de la TV, per saber cossí se fargavan las “informacions”.
Al cap d’un corredor long, ausiguèri de voses. Una patronejava las autras. E disiá :
- Per las manifestacions dels liceans, vos cal parlar sonque dels luòcs ont se passa pas plan. Insistir suls degalhs e quant aquò còsta. E desbrembar pas lo deute, lo deute, lo deute... Cal far de traucs dins lo cervèl del monde que, de far de nosèls, aquò’s pas pro (un nosèl se pòt desfaire). Sèm en guèrra macarèl !
Quand me desrevelhèri, aluquèri la TV e mesurèri que sòmi e realitat èran plan pròches...