L'AUCON (aquel de RABELAIS)

- Ai descobèrt, respondèt Gargantua, en seguida a de longas e menimosas recercas, un biais de me fretar lo cuol. Es lo mai chanut, lo mai requist e lo mai perfèit que jamai se vegèt.
- Qual es ? diguèt Grandgousier.
- Es çò que vos vau contar, diguèt Gargantua.

[...] i a pas mai crane freta-cuol qu’un aucon plan borrilhut, pro que se li tenga lo cap entre las cambas. Cresètz-me, sentissètz al trauc un plaser meravilhòs, tant per la doçor d’aquela borra coma per la bona calor de l’aucon que passa aisidament de la tripa del cuol e dels autres budèls fins a la region del còr e a la del cervèl. Cregatz pas que la felicitat dels eròis e dels miègs-dieus que son als Aliscamps tengan a l’alapeda, a l’ambrosia o al nectar coma dison las vièlhas del canton. Ven, segon mon vejaire, a çò que se fretan lo cuol amb un aucon...
La vie très horrificque du grand Gargantua père de Pantagruel (1534) revirat en lengadocian.

FEDERICO GARCIA LORCA

Jardin d'Ardales (comuna de la region de Malaga) 19/05/2022

La luna está muerta, muerta;
pero resucita en la primavera.

Cuando en la frente de los chopos
se rice el viento del sur.

Cuando den nuestros corazones
su cosecha de suspiros.

Cuando se pongan los tejados
sus sombreritos de yerba.

La luna está muerta, muerta;
pero resucita en la primavera.

MAC DO

VIST DEL CÈL

UN JORN A MALAGA

Musèu Picasso

IPAD

DURA REALITAT

SUSPRESA

ENQUISTA

UN JORN A TALTEÜLL (TAUTAVEL)

CONSELH ITALIAN

Per s'enrabiar fasèm marchar 65 muscles.
Per sorrire solament 16.
Estàlvia : sorritz !

CONTES

La sarnalha

Filha naturala de la pèira asclada ont m’apiegi, m’escala per las espatlas. Se pensa que contunhavi la paret perque bolegavi pas e qu’aviái cargat un mantèl color muralha. Aquò fa plaser çaquelà.
La paret : sabi pas quin frejolum me passa per l’esquina.
La sarnalha : soi ieu.

Los rogilhons

Esclatan pels blats, coma una armada de soldatons ; mas d’un roge mai bèl, son inofensius.
Lor espasa es pas qu’una espiga.
Aquò’s lo vent que los fa córrer, e cada rogilhon s’atardiva, quand vòl, a l’òrle de la rega, amb lo blavet son país.

Luna nòva

L’ongla de la luna torna butar.
Lo solelh a desaparegut. Nos viram : la luna es aquí. Seguissiá, sens res dire, modèsta e pacienta retipaira.
La luna exacta es tornada. L’òme esperava, lo còr quichat dins l’escurina, tant aürós de la veire que sap pas mai çò que li voliá dire. De nivolassas blancas s’acèrcan de la luna plena coma d’orses d’una còca de mèl.
Lo somiaire s’esquina d’agachar la luna sens agulhas e que marca pas jamai res, jamai res.
Subte, nos sentissèm pas d’aise. Aquò’s la luna que s’alunha e nos emporta los secrèts. La vesèm encara a l’asuèlh qu’aurelheja.

Revirat de Jules Renard, Histoires naturelles