JORNADA DE LA FEMNA

DEFINICION

ENTRESENHA

- Perdon l’amic, quant de temps me cal per anar de Corbigny a Saint-Révérien ?
Lo caladaire lèva lo cap e, apiejat sul margue, m’agacha a travèrs las grasilhas de sas lunetas, mas quinca pas.
I torni. De badas.
- Es sord e mut, me disi e contunhi lo camin.
A pena cent mètres mai luènh, l’ausissi que me crida en bolegant lo margue. Me’n torni e me fa :
- Vos caldrà doas oras.
- E perqué l’avètz pas dit sulpic ?
- Sénher, m’explica lo caladaire, me demandatz quant de temps cal per anar de Corbigny a Saint-Révérien. Avètz un biais marrit de demandar las causas. Cal çò que cal. Aquò depend de l’anar. O sabi cossí anatz, ieu ? Alara, vos daissèri caminar. Vos agachèri un bocin. Puèi comptèri e ara o sabi, vos pòdi entresenhar : vos caldrà doas oras
(Tirat de Jules Renard, Renseignement).

IVG

ESPER E PARAULA

L’òme mai paure
Es ric pasmens de son nom
D’una patria terrèstra son domeni
E d’un tresaur de faulas e d’imatges que la lenga
Dels aujòls pòrta dins son rajòl coma un flume pòrta
La vida
(Tirat de Jean AMROUCHE, Espoir et Parole).

AL VÒSTRE SERVICI

ADDIO PAOLO

Ièr se moriguèt Paolo TAVIANI, fraire de Vittorio (desaparegut en 2018).
Los dos son los autors dels filmes : La notte di San Lorenzo, Kaos, Padre padrone, Maraviglioso Boccaccio, Una Questione Privata, etc.

UN JORN A LIMÓS (carnaval 2015)

UN JORN A LIMÓS (musèu)

L'AFICHA ROJA

[Louis Aragon/ Léo Ferré]
Traduction /adaptation en oc : Joan-Pau Verdier

Avètz pas damandat ni glòria ni legrema,
Nimài l’orguena que prega per los crevants.
Onze ans dejà, ò filh quò passa redde onze ans.
Vos aviatz fach valer nonmàs de vòstras armas.
La mòrt esblausís pas los uèlhs deus partisans.
Aviatz vòstres portrachs als murs de nòstras vilas
Barbas negras de nuèit, eschialats, esmanciants.
L’aficha que fasiá una taca de sang,
Perque los vòstres noms son malaisats de dire,
I fotiá la mal-paur al quite passejant.
Degun vos vesiá pas, Francés de preferencia.
Cadun èra sens uèlhs per vos lo jorn de temps.
Mas a l’ora del brechafuèc deus dets fugents
Avián escrit jos las fotòs : « Mòrts per la França. »
E los sornes matins n’en èran diferents.
Tot aviá la color tota parièra al giure,
A la fin de Belier per ‘queus darriers instants.
E quò’s endonc que l’un de vos ditz assuausant :
Bonur a tots, bonur a vos per subreviure,
Crèbi sens òdi en iò per lo pòble alemand.
Adíu la pena e lo plaser, adíu las ròsas.
Adíu lo lum, adíu la vita al vent bufant.
Te cal te maridar, mas sovent me pensant,
Tu que vas estar dins la beutat de las causas
Quand tot será ‘cabat mai tard en Erivan
Un solelh bèl d’ivèrn esràia la colina.
Que la natura es genta e qu’ai lo còr tustant !
La justicia vendrá en arcar trionfant,
Ma Melinée, ò mon amor, mon orfelina,
E te disi de viure e de far un enfant.
Eran vint e tres cap aus fusilhs a flurir,
Vint e tres que donavan lor còr un temps d’avant,
Vint e tres estrangiers nòstres fraires pertant,
Vint e tres amorós de viure a ne’n morir,
Vint e tres a cridar « La França ! » en s’aflacant

JOSÉ SARAMAGO

Pescarai pas res aicí, se diguèt, en pensant a un mot qu’èra pas dins son vocabulari costumièr, coma qué vesèm un còp de mai que la fòrça e la natura dels eveniments influisson bravament sul lexic. Pas qu’a veire aquel militar que diguèt “ mèrda “ quand li comandèron de se rendre, e qu’absolguèt atal del delicte de mala educacion unas exclamacions dins d’autras situacions mens dangierosas (Tirat e revirat de Ensaio sobre la cegueira de José Saramago).

MANOUCHIAN