LA PENA DE MÒRT

La pena de mòrt
Aquela prodigalitat de suplicis, qu’a pas jamai melhorat los òmes, m’a butat a espepissar se la mòrt es vertadièrament utila e justa dins un govèrn plan organizat.
Quin pòt èsser aquel dret que s’autrejan los òmes d’escanar sos egals ? De segur, pas lo que instituís la sobeiranitat e las leis. Aqueles son pas qu’una soma de totas las pichonas parts de libertat que cadun se’n priva ; representan la volontat generala, qu’es l’addicion de las volontats particularas. Qual auriá volgut daissar als autres lo poder de lo tuar ? Cossí, dins lo pichon sacrifici de libertat fach per cadun, i pòt aver lo sacrifici del mai grand de totes los bens, la vida ?
E aquò foguèsse, cossí aquel principi se va acordar amb aquel autre que ditz que l’òme es pas mèstre de se tuar e pasmens o deviá èsser se a pogut donar aquel dret als autres o a la societat entièra.
Tirat e revirat de Cesare Beccaria (1735 – 1794), Delle delitte e delle pene.

Cesare Beccaria Bonesana (Milan 1738 - 1794) es un jurista, criminalista, filosòfe, economista e òme de letras italian restacat al corrent de las Luses.
Dins Delle delitte e delle pene, fonda lo dret penal modèrne e se senhala subretot en desvolopant la tota primièra argumentacion contra la pena de mòrt.

COM

60 MILIONS D'ANNADAS FA

LETRA

ÇÒ QUE CONTA RAINAL

PROVÈRBI

Sèt còps per tèrra, uèit còps dret (Provèrbi japonés).

LAUS DEL CANT

Va, pensada, sus las alas dauradas,
Va, pausa-te suls pendisses, los puèges
Ont embauman, tebesas e suavas,
Las auretas doças del sòl natal !
O la miá patria tan bèla e perduda,
O sovenir tan car e fatal !
(Tirat e revirat de Verdi, Nabucco).

Luciano PAVAROTTI. Entre autras qualitats : en 2001, es nommat messatgièr de la patz de l’ONU mercé los fons amassats pels refugiats o per la recerca contra lo sida, fruts de prestacions televisualas bèlas amb de personalitats fòrça divèrsas : Elton John, Céline Dion, Bryan Adams, Tracy Chapman, Grace Jones, Liza Minelli, Joe Cocker, Sting, Patricia Kaas, o los Spice Girls.
Per l'escotar :
https://www.youtube.com/watch?v=E0VJrlgSTMY

PROGRAMA (seguida)

PROGRAMA

SONDATGE

CALENDIÈR

MÈFLA !

          Caganer catalan

L’excrement es, dins totes los senses del mot, inagantable : es una causa bruta, obscèna, tabó, que se pòt pas dire, censurabla, abjècta, immonda, d’amagar, de rebufar.
Situat al darrièr escalon dels elements, i a pas de mot « cande » per lo dire.
Çaquelà es consubstancial a la vida de totes los èstres vius, coma o escriu Montaigne dins sos Essais [...] Present dins de folclòres nombroses, del bufalcul e del caganer meridionals a las tornadas pebradas dels mainatges, d’Aristofanes als mites excremencials amerindians, l’excrement se pòt pas dire enlòc, mas es present e presupausat pertot. Es, coma lo jutjament, la causa del monde la mai partejada [...]
La scatologie s’apparente à une sorte de laboratoire du rapport à la langue, de terrain d’exploration de ses infinies possibilités sémantiques, blasphémiques et euphémistiques (Benveniste).
D’efèit, se pòt aisidament preveire que, coma per l’enonciat de tot element censurable o indicible, l’escatologia se dega de cercar totas menas de torns e de biaisses de lenga per s’exprimir. Escriure un diccionari d’escatologia es, indirectament, redigir un ensag sus la censura e lo censurable.
(Extrach tirat e revirat del Dictionnaire littéraire de la scatologie, d’Aristophane à Pierre Michon, Ed. Garnier).